O FOTOGRAFII VERONIQ ZAFON SŁÓW KILKA.

 

"Jeżeli nie jesteś zdolny widzieć więcej ponadto co widzialne, nie możesz zobaczyć niczego".

Ruth Bernhard

 

W historii fotografii akt kobiecy posiada długą tradycję, stanowi bowiem temat wdzięczny, zmysłowy a także skłaniający do wielowarstwowej interpretacji. Veroniq Zafon, posiada dojrzałą, ugruntowaną już świadomość autonomicznego języka wypowiedzi artystycznej, a także tematu w obszarze którego niezmiennie się porusza. Tematem tym, jest artystyczny akt kobiecy sprzężony z językiem gestu, który umiejętnie wizualizowany jest w zatrzymanych pozach tanecznych. Poszukiwania Zafon kierują się w świat doznań wewnętrznych, przepuszczanych przez pryzmat osobistych przekonań. Dlatego też fotografie te zyskują charakter osobisty, metaforyczny

i ponadczasowy. Do głosu dochodzi tu psychologiczna poetyka, której motywem głównym staje się kobieta - kobieta zmysłowa, wabiąca, ale jednocześnie silna

i pewna siebie. W twórczości artystki dominującą jest fotografia utrzymana w wąskiej skali barwnej, o szerokiej rozpiętości tonalnej i stosunkowo chłodnym natężeniu. Charakterystyczne gładkie, białe tła w zestawieniu z umiejętnie wykorzystanym modelunkiem światłocieniowym, uwypuklają stylizowane układy ciała, które przybiera modelka. Dominantę kompozycyjną stanowią przede wszystkim wycentrowane i wyszukane pozy modelki, które każdorazowo zaopatrzone są w atrybut odnoszący się do obszaru tańca, który artystka ceni w sposób wyjątkowy. Ale dlaczego akt i taniec? Jak sama mówi: jest to nierozerwalne. Oba tematy dotykają jednego – ludzkiego wnętrza, intymnych emocji tych najbardziej skrywanych, ludzkich, prawdziwych bez zakłamania… gdzie można oddać do końca samego siebie. Taniec, dziedzina nieodłącznie odwołująca się do emocji

i uczuć, jawi się w prezentowanych fotografiach symbolicznym odniesieniem do prawdy wewnętrznego przeżycia, które eksponowane jest za pomocą wizualnej narracji behawioralnej. Piękno kobiecego ciała uchwycone jest tu w sposób niestandardowy, odmienny od tego, do którego przyzwyczaiła nas fotografia artystyczna. Zatrzymane w ruchu nagie kobiety uwodzą, kuszą skrytym pomiędzy palcami wzrokiem, niczym famme fatale magnetyzują żarzącą się wewnątrz siłą i emanującą mocą piękna o erotycznym odcieniu. Z kobiecością związany jest również szczególny spektakl autorstwa artystki, pt. Olena

i czarny kot, który porusza temat tęsknoty, namiętności, pewnej formy samotności

i pragnienia posiadania kogoś. Nostalgiczna opowieść o kobiecym uczuciu, prowadzącym do destrukcji

i zatracenia tożsamości. Podobnie jak w twórczości fotograficznej Zafon, spektakl w dużej mierze opiera się na stworzonej przez artystkę symbolice tańca, ruchu,

i gestu, który stanowi pełnoprawny środek ekspresji kreujący zarówno osobowości sceniczne, jak

i zdradzający prawdziwe uczucia skrywane pod setkami sztucznych póz i masek. Stworzony przez artystkę świat, jest więc przestrzenią kobiety silnej, pewnej siebie, całkowicie świadomej własnych możliwości, chwilami targanej emocjami

i niepewnością, co pozwala stwierdzić, że fotografia ta jest próbą ukazania rzeczywistości wewnętrznej, szczerego poznania siebie i swojego potencjału.

 

KAMILA WRÓBEL-Historyk Sztuki, 2010.

projekty

    Kolejny rok przed nami, ale i kolejny kalendarz wypełniony zmysłowymi kobietami, którego autorką jest Veroniq Zafon. Fotografka, która przyzwyczaiła nas...

akt & taniec

 

 

MATERIA SZLACHETNA 2018  

 veroniq zafon

Created with WebWave CMS